Page content

article content

Daar gaat mijn zelfvertrouwen. Over de rand heen. Vrije val.

Daar gaat mijn zelfvertrouwen. 

Over de rand heen. 

Vrije val. 

Bodemloze put. 

Ik wachtte.

Geen plons.

Slechts stilte.

Ik volg een 18-daagse jaaropleiding aan de impro-academie.

Afgelopen weekeinde hadden we dag 7 & 8.

On top of that gaven we gisteren om 16.00 uur een voorstelling.

Hoppa!

Als bij één van de medecursisten een scène even niet zo lekker loopt, dan vind ik dat geen punt.

Maar owee als bij mij een scène even niet zo lekker loopt.

Dan komt meteen de rollercoaster voorrijden.

Met knikkende knieën omhoog langs het pad van zelfkritiek, zelfkastijding en de zweep eroverheen en hatseflats gierend in sneltreinvaart naar beneden in het donkere ravijn van falen.

De opleiding is confronterend

Geen vlugge tips & tricks.

Wel over hoe ik een scène eerst helemaal van binnen in mezelf opzet en laat groeien, nog voordat ik een gebaar maak of een woord naar jou zeg.

Afgelopen weekeinde hadden we les van Hetty Heijting.

Je weet wel, van familie Knots.

Een kliedertje hieeer en een kliedertje daaaaar :-).

Wat een rust.

Wat een liefde.

Wat een vakvrouw.

Ze voelt mee wat een scène nodig heeft.

Ze voelt mee wat het publiek boeit.

Ze voelt mee met mij als speler.

Maar wat ik zaterdag voelde was jeuk en te korte armpjes.

Het lukte me niet.

Daar gaat mijn zelfvertrouwen. Over de rand heen. Vrije val.

Daar gaat mijn zelfvertrouwen. Over de rand heen. Vrije val.

Ik gooide bijna mijn handdoek in de ring.

Lieve mensen, het was leuk met jullie, maar ik stop en stap op.

Pak maar in, leuke strik eromheen, kus erop en stuur maar terug.

Het is nix en het wordt ook nix.

Maar opgeven past niet bij me.

Het voelt nog steeds als een vrije val de afgrond in, maar ik ga door.

Op zondagochtend staan de meeste mensen rustig op.

Nee ik niet.

Ben adrenaline aan het shoppen bij een toneelopleiding.

We krijgen te horen, dat we een monoloog mogen opvoeren.

Say what?

Maar we doen eerst een oefening.

We zitten met gesloten ogen.

In rustig tempo noemt Hetty verschillende woorden en we mogen bij elk woord om de beurten roepen waarmee we dat woord associëren.

Zo gezegd, zo gedaan.

Goh zegt Hetty na afloop tegen me, wat ben jij handig om het buiten de deur te houden als het dichtbij komt.

Je houdt de onderste lade lekker dicht.

Flats.

Het duizelt me.

De afgrond.

Daar issie.

Ja zeg ik, this is it.

Als kind zijn er vroeger foute dingen gebeurd.

En soms zoals nu dan komt dat weer boven.

De onmacht.

Wat ik niet wil, is dat als ik op het toneel sta, dat ik dan overmand word door gevoelens.

Dat voelt als door een tsunami weggespoeld worden.

Ze luistert rustig en aandachtig.

Je kunt alleen authentiek zijn, als er geen lade dichtblijft.

Je zult zien zegt ze, als je jezelf toegang durft te verschaffen, dan blijkt die onderste lade een onuitputtelijke bron van inspiratie.

Ze geeft me nog een tip mee.

Ze zegt dat het geen zin heeft om die hele onderste lade in 1 keer ondersteboven leeg te kieperen.

Ze raadt me aan om te zoeken naar een bruikbaar stukje.

Dan doe ik de lade toch open en blijft het beheersbaar.

Dan ben ik aan de beurt.

Ik oefen mijn monoloog.

Gaat verbazingwekkend goed.

De zondag vliegt voorbij.

Ik speel op het toneel zo goed en kwaad als ik kan.

Een kleine stap gezet.

Applaus van het publiek.

En een groepsfoto met Hetty Heijting en André Besseling; the impro-master himself. 

Groepsfoto Impro Opleiding

Lovende woorden van de vrienden die kwamen kijken.

Maar de lade is nog lang niet open.

Ik heb mijn hand op het handvat en wiebel wat.

Ik doe de lade op een kiertje.

Laat er eerst maar even wat licht en lucht bij komen.

Vanmorgen realiseerde ik me dat het proces van angst en het accepteren daarvan bij jou als sollicitant wellicht net zo verloopt.

Ik denk dat dat één van mijn grootste taken als loopbaanbegeleider is.

Het liefdevol omarmen van je angsten.

En al kak je in je broek, ik moedig je aan om die stap toch te zetten.

Als je overweegt om een stap te zetten in je loopbaan …

Als je overweegt om te stoppen met bang te zijn …

Dan heb ik een bijzonder mooi aanbod voor je.

Ik nodig je uit voor een Masterclass.

Met een lach een traan.

Het is een Masterclass over Professionele Depressiviteit.

Voor mensen die op hun werk depri zijn.

Voor mensen die klagen en …

Wat ga jij doen?

Blijf je klagen, maar blijf je er vooral zitten?

Ga je een stap zetten of trek je de keutel weer in?

Oh ja, deze Masterclass is gratis.

Aan mij zal het niet liggen.

See you!

Met hartelijke loopbaangroeten,

Bodo

Comment Section

1 reactie op “Daar gaat mijn zelfvertrouwen. Over de rand heen. Vrije val.


Door Jaco op 31 januari 2019

Heerlijk confronterend, ik zat ook ooit op een toneelgerichtevopleiding en omdat je lichaam het instrument is wordt het wel eens tricky, chapeau als je het aangaat

Plaats een reactie


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.