🆃🆁🅰🆄🅼🅰🆂🅲🅷🅸🅻🅵🅴🆁🆂
De vorige keer was 6 jaar geleden.
Gewoon een A4-tje oprapen.
Niet eens beschreven.
Geen zware inkt.
BAM!
Daar ging ik.
Helemaal onderuit.
Mijn rug naar de mallemoeren.
Kon niet zitten, staan, lopen of liggen.
Alles deed schreeuwend zeer.
In gestrekte draf naar de manueel therapeut.
Traumaschilfers: hoe oud verdriet onverwacht je loopbaan kan ontregelen — en je tegelijk de weg naar bezieling kan wijzen.”
"Een klassiek gevalletje" zei hij.
"Er is onderzoek naar gedaan. Kijk maar..."
Hij sleepte er boeken bij.
"Het maakt niet uit hoe je iets optilt."
Hij wees op een grafiek.
"Het is trauma wat erdoorheen breekt."
"Huh" zei ik verbaasd.
"Heb ik trauma dan?"
Nu weet ik wel beter.
Alcoholmisbruik.
Verbaal geweld.
Fysiek geweld.
Genegeerd worden.
Gedrild voor schoolprestaties.
Heb het allemaal meegemaakt.
In de kelder van mijn ziel bevindt zich een giertank.
Heb decennia op die dop gezeten.
Zes jaar geleden vloog die eraf.
That's when the shit hit the fan.
Heb aardig wat baantjes getrokken in die giertank.
Handen vol stront naar het daglicht gedragen.
Uitgestrooid over mijn landerijen.
Er gingen struikjes groeien.
Met bramen en frambozen.
Er kwamen bomen.
Met appels en peren.
Elk jaar meer.
Ben er enorm van opgeknapt.
Tot drie weken terug.
Ging weer door mijn rug.
Minder erg deze keer.
Dat dan weer wel.
Intake bij de chiropractor.
Spanning meten bij elke ruggenwervel.
Idealiter relaxed en sappig grasgroen.
Bij mij alles donkerrood.
Op 2 na: lichtrood.
Mijn rug blijkt mijn traumaspons.
Daar zit alle pijn, eenzaamheid en verdriet.
Mijn rug recht houden kan ik inderdaad heel goed.
Ik ga al 12 jaar naar de sportschool.
Nu dus ook.
Had een flashback.
Een herbeleving.
Ineens stond mijn vader voor mijn neus.
Schold me weer helemaal verrot.
Hij overleed in 1980.
Maar nu kon ik zelfs zijn haar ruiken.
Ik zat er helemaal in.
Zo'n herbeleving kan bij PTSS voorkomen.
Er komt een traumaschilfer van vroeger los.
Geen gewone herinnering.
Die is slechts mentaal.
Een complete herbeleving.
Alles erop en eraan.
Maar nu is het anders.
Ik kan het dragen.
Het is ok.
Aaahhhh zo werkt dat dus.
Als een traumatische gebeurtenis je overstelpt.
Rationeel kon ik het toen niet bevatten.
Ik was 12 jaar oud.
Of eigenlijk 12 jaar jong.
Een overload voor mijn gevoel.
Laatje open.
Trauma erin.
Laatje dicht.
Het levert me een kostbaar puzzelstukje op.
Heb ervaren hoe ontkoppelen werkt.
En hoe een traumaschilfer bovenkomt.
Kan ik mijn loopbaanklanten mee helpen.
Velen hebben trauma.
Hoe je trauma je reisleider laat zijn?
Klik op https://loopbaanregisseur.nl/wasstraat-voor-bezieling
Bodo
