Help, waar is mijn ziel?
Ik weet zeker, dat ik geadopteerd ben door mijn ouders.
Maar dan ook echt heel very focking zeker!
Als je allebei academisch geschoold bent en gaat gezellig samen in bed liggen, ja dan weet je wat er gaat gebeuren toch?
Dan is het echt geen verrassing als ik op komst ben toch?
Maar waarom voel ik dan geen verbinding!
Echt helemaal niets!
Wat als de pijn uit je jeugd je nog altijd tegenhoudt? Ontdek hoe je oude familiepatronen doorbreekt en eindelijk leeft én werkt met hart en ziel.
Het niet snappen
Mijn vader krijgt het weer op de heupen.
Wil het beste voor me.
Overhoort mijn huiswerk.
Wis-, natuur- en scheikunde: hij is er super goed in, maar ik niet.
Daar snapt huh geen bal van: hoe kun je in Gods naam geen wiskunde snappen?
Ik snap hem niet: hoe kun je in Gods naam jouw zoon niet snappen?
Moeder staat erbij en kijkt ernaar.
Zij snapt beiden niet.
De onmacht
Het is niet de onwil, maar de onmacht die als een virus overal tussen kruipt.
Deze onmacht is net als de ziel.
Je ziet het niet, hoort het niet, voelt het niet.
Maar het resultaat is right in your face.
Pas nu -50 jaar later- snap ik mijn vaders onmacht.
Het kruipt als een korset om je heen.
Eerst steunt het je.
Daarna lijkt het steeds meer op een wurgslang.
Die je eerst lijkt te knuffelen.
En daarna alle adem uit je longen perst.
Levenslang vechten
Wat was mijn vader in gevecht met zijn wurgslang.
Hij vocht, hij schold, hij deelde klappen uit.
Ik was er de dupe van.
Huiselijk geweld.
Totdat hij in 1980 zijn laatste adem uitblies.
Lang vocht ik met dezelfde wurgslang.
Lang had ik te weinig adem.
Lang was ik boos.
Wat sist er?
Slangen zeggen een sissende sssttt.
Het uitnodigende geluid van een ziel is ook sssttt.
Maar dan net even anders.
Gelukkig koos ik voor de goede sssttt.
Een paar jaar geleden was hij eventjes op bezoek.
Voor het eerst in 45 jaar.
"Hé pa, da's een verrassing".
"Hé zoon".
Zijn boosheid was verdwenen.
"He pa, moet je horen . . ."
"Ja ik luister".
"Jij kwam als zoon thuis met een Duits vriendinnetje, weet je nog?"
"Ja ik was stapelgek op haar".
"Nou dat was wel lef hebben in die tijd!"
"Ja dat wel ja".
"Dus als ik thuis kom met een vent, wil je dan wel even normaal doen?"
"Een grote glimlach verscheen op het gezicht van mijn vader".
Zo sloten we vrede.
Met elkaars zielen.
Zodat ik leef en werk met hart en ziel.
Anderen uit hun zielskreukels help.
Zodat ook jij leeft en werkt met hart en ziel.
Klik op https://loopbaanregisseur.nl/droombaan-met-succesgarantie/
Met liefde,
Bodo
