Connectie op pootjes.
－Maar wie ziet háár op het werk?
Een appje: ze is wat later.
Paar minuutjes wordt een kwartiertje.
Als ik haar in de lobby ophaal, is ze zoek.
Ah kijk daar komt ze aan.
Ze was even naar het toilet.
Haar handtas valt op de grond.
Je weet wel, zo'n vrachtwagen waar alles in past.
Tikje genânt om naar de inhoud te kijken.
Zitten ladylike things tussen weet je wel?
"Wil je dat ik je meehelp of dat ik eventjes wegkijk" vraag ik?
Ze voelt iedereen haarfijn aan. Maar wie ziet, hoort en waardeert háár? Over verbinding, oude pijn en een droombaan waarin je wél tot je recht komt.
Eventjes is ze stil.
Ineens schaterend gelach.
"Je mag heus wel een maandverbandje van me lenen hoor" schatert ze.
Nog nalachend stappen we de lift in.
Ben een paar minuutjes later appte ze.
Paar minuutjes werd een kwartiertje.
In de lobby was ze zoek.
Even toiletteren.
Het start knap chaotisch.
Ben reuze benieuwd naar het verloop.
Tijdens het thee drinken observeer ik haar.
Mijn ogen vermijdt ze.
Ze kijkt naar mijn voorhoofd.
Ze glimlacht de hele tijd.
Maar ik voel geen inner smile.
Ze geeft geen rake antwoorden.
Maar ontwijkt ook weer niet.
Het is van alles net niets.
Geen idee waarom.
Zo werkt mijn intuïtie nu eenmaal.
Ineens denk ik aan Miss Piggy.
Op de achtergrond hoor ik iemand roepen.
"Piiiigs in spaaace!"
In mezelf zie ik haar buitelen.
Ergens in ons melkwegstelsel.
Ik hoor de laatste woorden van haar zin.
". . . in een parallel universum".
Ineens weet ik de volgende stap.
We stellen de relatie van haar ouders op.
Mijn cliënte schiet vol.
"Wat voelt het eenzaam op deze plek" snikt ze.
Ik vraag haar om de hele eenzaamheid in te ademen.
Echt alles!
Ze fluistert het heel zachtjes.
Zo pijnlijk zachtjes.
"Er is hier geen verbinding".
Te pijnlijk.
Slechts leegte".
Ik blijf aangesloten.
Help haar dit tot zich te nemen.
Haar grootste trauma is gemis aan verbinding thuis.
Daaronder zit haar grootste gave.
Twee zijden van hetzelfde muntstuk.
Haat grootste gave is verbinding maken.
Ze is zeg maar connectie op pootjes.
Voelt alles en iedereen haarfijn aan.
"Ga je in je volgende baan ook weer doen" zeg ik.
"Alleen dan wel in een organisatie waar je zelf gehoord, gezien, en gewaardeerd wordt".
Ik zie het kwartje bij haar vallen.
"En dat je je gesteund voelt" voeg ik toe!
Voel jij je gesteund door je werkgever?
Klik op https://loopbaanregisseur.nl/droombaan-met-succesgarantie/
Bodo
